Wojny kolonii hiszpańskich o niepodległość dały wielu z nich szanse na kontynuowanie kariery wojskowej oraz ucieczkę od ubóstwa.
Mimo że Hiszpania oraz Wielka Brytania były sojusznikami w wojnie na Półwyspie Iberyjskim, wielu Brytyjczyków wciąż było zaniepokojonych zagrożeniem, jakie mogło stanowić odrodzone imperium hiszpańskie. Zaniepokojenie to było podsycane szczególnie przez Czarną legendę Hiszpanii.
Motywacje ochotników były różne, niektórzy byli zmotywowani liberalną propagandą zwolenników (Patriotów) Bolivara, która przedstawiała wojnę jako wojnę wyzwoleńczą oraz wojnę o prawa człowieka. Głownie z tego powodu rekrutery uzyskali ciche poparcie rządu brytyjskiego, pomimo tego że od kongresu wiedeńskiego w 1814 roku Brytania zaprzestała otwartego wspierania rebeliantów. Inni byli zachęceni obietnicą płacy jak w armii brytyjskiej oraz możliwością szybkiego awansu.
Pierwsze jednostki Od maja 1817 roku brytyjscy ochotnicy byli rekrutowani głównie w Londynie przez agenta Luisa Lopeza Menedeza, za prawdopodobną aprobatą księcia Wellington.