„Świątynia św. Jana” była ściśle związana z masońskimi rytuałami. Jej podstawą założenia był okrąg wpisany w umiarowy prostokąt z trójbocznym ryzalitem znajdującym się w południowej części. W części wschodniej i zachodniej (za kolumnami) umieszczono niewielkie aneksy wyniesione o dwa stopnie, przysłonięte draperiami. Część kolista była nakryta spłaszczoną kopułą wspartą na czterech kolumnach i ścianach rozdzielanych pilastrami, pomiędzy którymi umieszczono arkadowe wnęki. Kapitele kolumn i pilastrów, ozdobione egiptyzującymi motywami podtrzymywały pas belkowania ozdobiony fryzem z motywem meandru. Nad belkowaniem znajdowały się ostrołuczne lunety wypełnione stylizowanymi ornamentami floralnymi. Powierzchnia czaszy pokryta była gwiazdami. Pomieszczenie oświetlały trzy okna znajdujące się w głębokich wnękach od strony południowej. Aneks zachodni skomunikowany był z „3 świątynią”.