Roman Bąkowski (ur. 26 kwietnia 1910 w Zakroczu k. Rypina, zm. 4 grudnia 2005) – pułkownik kawalerii.
Życiorys Pochodził z rodziny o tradycjach wojskowych. Ukończył Męskie Gimnazjum w Brodnicy i zgłosił się jako ochotnik do wojska. W październiku 1928 r. otrzymał przydział do 18 pułku Ułanów Pomorskich w Grudziądzu. Ukończył najpierw pułkową szkołę podoficerską a następnie Szkołę Podchorążych Kawalerii w Bydgoszczy. W 1930 r. był dowódcą plutonu w 1 szwadronie 18 pułku ułanów. W 1937 r. otrzymał awans na podporucznika korpusu oficerskiego kawalerii. Między 1937 a 1939 r. dowodził plutonem w 8 pułku strzelców konnych w Chełmnie. Brał udział w kampanii wrześniowej jako oficer 8 pułku strzelców konnych (w składzie Pomorskiej Brygady Kawalerii) zarówno na polsko-niemieckiej granicy, jak i w bitwie nad Bzurą. Po zakończeniu walk przedostał się do Modlina, gdzie został zwolniony ze służby wojskowej. Działał w konspiracji pod pseudonimami „Rezeda” i „Służbista”. Uczestniczył w akcji „Burza” w lasach k. Starachowic. W sierpniu 1944 r. został aresztowany i osadzony w więzieniu Montelupich. Po uwolnieniu w styczniu 1945 r. zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego i służył jako rotmistrz w Samodzielnej Brygadzie Kawalerii. Dowodził również Szwadronem Reprezentacyjnym Wojska Polskiego.