Gdy w 1947 brygada kawalerii została rozwiązana, Bąkowski został dowódcą zapasowego szwadronu koni. Organizował kursy jeździeckie oraz pokazy ułańskie w Krakowie. W 1955 r. zakończył służbę wojskową. Był wykładowcą studiów wojskowych na Uniwersytecie Jagiellońskim i Akademii Górniczo-Hutniczej. Przeszedł na emeryturę w 1978 r., będąc w stopniu pułkownika.
Otrzymał liczne odznaczenia i medale (w tym dwukrotnie Krzyż Walecznych od rządu londyńskiego). Przewodniczył krakowskiemu oddziałowi Związku Piłsudczyków. W 1969 r. otrzymał Złotą Odznakę „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa”Uchwała Nr 97 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 17 marca 1969 r. w sprawie nadania odznaki „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” [dostęp 2025-07-13]..
Zmarł w Krakowie, pochowany 21 grudnia 2005 w alei zasłużonych cmentarza Rakowickiego (kwatera LXIXPASB-1-1).
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie 18 Pułku Ułanów Pomorskich Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy jeźdźcy Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Więźniowie więzienia Gestapo na Montelupich w Krakowie Kategoria:Zmarli w 2005