Na szczeblu związku taktycznego funkcjonował Dywizyjny Urząd Gospodarczy. Zazwyczaj wydzielał on swoją filię lub czołówkę prowiantową. Urząd winien posiadać 10-dniowe zapasy wyżywienia dla ludzi i koni. Sprawował też nadzór nad dywizyjną piekarnią polową, a także nad dywizyjnym magazynem żywnościowym i mundurowym oraz „oborą” dla bydła rzeźnego. Na szczeblu pułku i batalionu za zaopatrzenie intendenckie odpowiadali oficerowie prowiantowi i rachunkowi. Na tym szczeblu utrzymywano 5-10 dniowy zapas wyżywienia. „Przy żołnierzu” utrzymywany był zapas 2-dniowy.
W okresie bitwy nad Wisłą, w sierpniu 1920 zrezygnowano z zaopatrywania wojsk operacyjnych organizowanego przez Główne Kwatermistrzostwo ND WP, a zadanie to przejęło Ministerstwo Spraw Wojskowych realizując je poprzez intendentury okręgów generalnych. DOGen. „Warszawa” zabezpieczać miało w żywność 1. i 2 Armię, DOGen. „Kraków” 3. i 6 Armię, DOGen. „Kielce” – 4 Armię, a DOGen. „Poznań” – 5 Armię.