W 1936 przestrzegał na łamach „Myśli Narodowej” przed „wielkim najazdem zbrojnym” ze strony Niemiec jako zagrożeniem dla Polski i dla „biologicznej przyszłości rodu ludzkiego”.
W latach międzywojennych podtrzymywał ataki na dekadencję współczesnego świata, zapowiadając odrodzenie ludzkości inspirowane wschodnią myślą lub powrotem do uprawy ziemi.
Był postrachem ludzi teatru i literatury. W swych agresywnych wystąpieniach napastliwie i brutalnie zwalczał eksperymenty w ówczesnej prozie i poezji, najostrzej atakował skamandrytów. Szczególnie ostro zwalczał udział Żydów w życiu kulturalnym i gospodarczym Polski, a jego teksty na ten temat mają charakter antysemicki. Na tle tej działalności Jarosław Iwaszkiewicz miał go spoliczkować w 1925, a Julian Tuwim w 1948, już po śmierci Pieńkowskiego, nazwał go „polskim norymberczykiem, rodzonym bratem powieszonego Streichera, wrogiem chrześcijaństwa i mitomanem aryjskim”.
Twórczość W latach 1912–1913 przygotował pierwszy tom pracy Teoria sztuki, którego wydaniu nakładem Kasy im. Józefa Mianowskiego przeszkodził wybuch I wojny światowej. W 1942 ukończył traktat Naprawa pisowni polskiej wymierzony przeciw planom reformy ortografii z okresu II RP (zapewne związanym z reformą z 1936).