Ignacy Zarębski (ur. 5 listopada 1905 w Głogowie Małopolskim, zm. 18 lipca 1974 w Krakowie) – polski pedagog, historyk kultury, biograf i dydaktyk, znawca kultury i historii nauki okresu Odrodzenia.
Życiorys Był synem Józefa i Marii z domu Mazanek. W latach 1916–1921 uczęszczał do gimnazjum klasycznego w Rzeszowie, a następnie do prywatnego gimnazjum w Krakowie, gdzie zdał maturę w 1925. Od 1926 do 1930 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracę magisterską napisał pod kierunkiem profesora Stanisława Kota, a potem odbył praktykę w Bibliotece Jagiellońskiej. W 1934 zdał egzamin nauczycielski. Pracował jako nauczyciel prywatny, a następnie kontraktowy w szkołach średnich Krakowa. Od 1936 do 1939 był nauczycielem etatowym w Państwowym Gimnazjum i Liceum w Solcu nad Wisłą. W 1937 doktoryzował się pod kierunkiem Stanisława Kota na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy Stosunki Eneasza Sylwiusza z Polską i Polakami.
Podczas okupacji niemieckiej nauczał na tajnych kompletach. Został aresztowany przez gestapo w lutym 1941 i osadzony w więzieniu na Montelupich za kolportaż książek szkolnych.