Po zakończeniu II wojny światowej organizował krakowską filię Ossolineum, a także został kierownikiem Oddziału Państwowych Zakładów Wydawnictw Szkolnych w Krakowie. W 1951 został wykładowcą historii Polski w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie. Po habilitacji na podstawie rozprawy Rola języka polskiego w nauczaniu szkolnym w Polsce XVI wieku (1955) został w tym samym roku docentem, a w 1964 – profesorem nadzwyczajnym. Od 1952 do 1956 był prodziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego tej uczelni, a od 1956 do 1959 – dziekanem. Od 1954 kierował Katedrą Historii Polski, a od 1972 nowym Zakładem Oświaty i Wychowania. Od 1959 do 1965 pozostawał wicedyrektorem Biblioteki Jagiellońskiej (dział nauki, zbiorów specjalnych i wydawnictw). Redagował też „Biuletyn Biblioteki Jagiellońskiej”. Zajmował się wówczas z sukcesami rewindykacją zbiorów. Był w latach 1959–1965 rozpracowywany przez Służbę Bezpieczeństwa w ramach działań o kryptonimie „Wenecja” jako podejrzany o kontakty z emigracyjnym kierownictwem Polskiego Stronnictwa Ludowego.