Ważną rolę w akcjach strajkowych odgrywali robotnicy zorganizowani w związkach zawodowych, takich jak Zjednoczenie Zawodowe Polskie, związane z Narodową Partią Robotniczą. 1923: strajk włókniarzy Łodzi, robotników Częstochowy, Warszawy, Borysławia, Ostrowca Świętokrzyskiego i Starachowic, wielki strajk górników i hutników Górnego Śląska w październiku, strajk kolejarzy i pocztowców. Najgłośniejszym wydarzeniem stały się zamieszki krakowskie. W odpowiedzi na wprowadzenie przez administrację stanu wyjątkowego 5 listopada 1923 r. wybuchł w Krakowie strajk powszechny. Przekształcił się on w manifestację, robotnicy zbrojnie opanowali miasto. W tym samym dniu miały miejsce krwawe zajścia w Borysławiu, następnego dnia w Tarnowie. W sumie w listopadzie zginęło 40 osób, kilkaset odniosło rany. 1924: reforma waluty przeprowadzona w 1924 r. przez rząd Władysława Grabskiego przyniosła osłabienie walk strajkowych, motywowanych przez warunki ekonomiczne (inflacja) i przeciw posunięciom ówczesnego gabinetu – rządu „Chjeno-Piasta”. 1926: Strajk warszawskich tramwajarzy i pracowników telefonów, rozruchy z udziałem bezrobotnych w Kaliszu, krwawe starcia protestujących z policją w Stryju, Włocławku i Lublinie.