Józef Czajkowski (ur. 27 stycznia 1837 w Królikowie, zm. w lutym 1907 w Antwerpii) – polski duchowny katolicki, powstaniec styczniowy.

Życiorys Nie jest znany dokładnie okres młodzieńczy Czajkowskiego, a także miejsce w którym przyjął święcenia kapłańskie. W 1861 pełnił funkcję wikariusza w jedynej wówczas parafii Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Łodzi, pod zwierzchnictwem ks. Wojciecha Jakubowicza. Tam zasłynął z płomiennych, patriotycznych kazań, zachęcających do uczestnictwa w powstaniu. Ponadto wraz z ks. Zalewskim agitował wśród łódzkich rzemieślników, robotników, włościan, a także, wraz z Ignacym Radziejowskim, oficerów i żołnierzy armii rosyjskiej stacjonujących w Łodzi.

Niedługo po rozpoczętym w nocy z 22 na 23 stycznia 1862 powstaniu, Czajkowski porzucił posługę kapłańską, oddając się walce powstańczej, udając się w 31 stycznia do lasu radogoskiego (późń. Park Adama Mickiewicza w Łodzi). Tam uformowano 400-osobowy oddział powstańczy, nad którym dowództwo objęli: ks. Czajkowski, czeladnik i były wachmistrz huzarów pruskich Teodor Rybicki oraz były oficer austriacki i oficer legionów Garibaldiego – Piotr Tampicki.