Po powrocie w 1821 z dwuletniej podróży (typu Grand Tour) po Francji, Szwajcarii, Włoszech (w Rzymie poznał m.in. Antonia Canovę, Humphry’ego Davy’ego, Williama Gella i Bertela Thorvaldsena) i wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, objął wraz z bratem (wobec choroby i rychłej śmierci ojca) prowadzenie przedsiębiorstwa inżynieryjnego z fabryką (w którym produkowano m.in. od lat 30. XIX wieku śruby do okrętów powstających w stoczni J. & G. Rennie w Greenwich), opracował dla niego m.in. koła o stałych łopatkach. W latach 1821–1831 po ojcu uzyskał również funkcję inżynierską przy Admiralicji, z jej ramienia kończąc jego prace nad zabudowaniami portowymi w Plymouth (falochron i centrum zaprowiantowania – Royal William Victualling Yard – ostatecznie ukończone w 1835), uczestnicząc też w innych tego typu budowach w południowo-wschodniej Anglii (Portsmouth, Ramsgate, Sheerness, Woolwich), korzystając przy tym obficie z zasobów wytwarzanych w rodzinnym przedsiębiorstwie.