Na krawędziach tnących blaszek szczecinek prostych występują krótkie do umiarkowanie długich kolce.
Biologia i ekologia Wieloszczety te zamieszkują morza i oceany strefy biegunowej, podbiegunowej i chłodnej. Spotykane są od strefy pływów po głębokości 3000 m p.p.m. Bytują najczęściej na podłożu mulistym, ale spotykane są także na podłożu piaszczystym, żwirowym i kamienistym, na glonach, gąbkach, koralowcach i muszlach, a nawet w komorach skrzelowych krabów.
Występuje u nich rozwój z epitokią w formie epigamii. Osobniki niedojrzałe (stadium atokiczne) żyją na dnie wód, wchodząc w skład zoobentosu. Przy osiąganiu dojrzałości płciowej rozwijają się pławne szczeciny grzbietowe (notochety), umożliwiające przejście w pływającą fazę pelagiczną (stadium epitokiczne).
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1867 roku przez Andersa Johana Malmgrena jako rodzaj monotypowy. Jego gatunek typowy, Pionosyllis compacta, opisany został z okolic Spitsbergenu w tej samej publikacji. W 2009 roku Guillermo San Martín, Eduardo López i María Teresa Aguado dokonali rewizji rodzaju w oparciu o metody kladystyczne.