Od października 1958 do 17 września 1960 reprezentował Polskę jako chargé d’affaires w Sudanie. Początkowo miał stopień I sekretarza, a od 1959 radcy ambasady w Chartumie. Owocem tego pobytu była także kwerenda na temat Sudanu, wykonana we współpracy z Sudan Political Society oraz Polakami zaczepionymi w miejscowej elicie, która zaowocowała wydaną później monografią. 17 września 1960 został posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Libanie, a od 4 stycznia 1963 ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym. Od 1964 dodatkowo akredytowany był w Kuwejcie i Jordanii. Do jego sukcesów należało uruchomienie linii lotniczej Warszawa-Bejrut. 19 maja 1965 zakończył misję w Bejrucie. Następnie był ekspertem rzeczoznawcą ds. Bliskiego Wschodu w Departamencie V, a od 1968 kierownikiem Wydziału 3 Departamentu V. 30 listopada 1969 przeszedł na własny wniosek na emeryturę. Od 1966 do 1974 prowadził na Uniwersytecie Warszawskim wykłady dotyczące problematyki państw arabskich.

Autor haseł w encyklopediach i słownikach. Publikował artykuły popularnonaukowe (m.in. w „Przeglądzie Orientalistycznym”, „Kontynentach”, „Argumentach”, „Polityce”) oraz prace naukowe. Monografię na temat Syrii, którą napisał razem z synem, określano jako pionierską i bogatą faktograficznie.