Twórczość Panufnik-Dworskiej sytuuje w tradycji tzw. dawnych mistrzów, dążących do mocy i klarowności przekazu artystycznego poprzez doskonałość warsztatową, a nie eksperymenty czy poszukiwanie nowych form wypowiedzi. W jej pracach wskazuje na takie walory, jak harmonia, proporcja, doskonałość kompozycyjna, piękno czy transcendentalność – „przynależność do Kosmosu, gdzie wszystko ma swoją miarę i wagę, i miejsce, i sens”.

Omawiając figuratywne prace rzeźbiarskie artystki Paweł Miszewski podkreślał ich techniczną doskonałość i pozbawioną patosu prostotę oraz miękki modelunek kontrastujący z brutalnością użytego materiału. Przedstawienia to, zdaniem autora, wywodzące się z różnych kultur połączenia „rytualnych masek z wizerunkami słowiańskich bożków”. Natomiast późniejsze prace Panufnik-Dworskiej określił jako „popiersia renesansowych postaci, przyozdobionych rozbudowanymi, często surrealistycznymi nakryciami głowy”.

Rysunki artystki to zdaniem Miszewskiego nie tyle szkice do ceramiki, co odrębne prace pogłębiające przestrzeń wykreowanego przez twórczynię surrealistycznego świata – „jakby zszarzałe renesansowe freski, gdzie postaci przenikają się nawzajem, pokonują lustro wody, oddychają czystym powietrzem, otwartą przestrzenią delikatnie zarysowanego pejzażu”.