17 września na wiadomość o agresji ZSRS na terytorium II RP gen. bryg. Mieczysław Smorawiński dowódca OK II przejął dowodzenie Grupą „Włodzimierz” i nie pozwolił przebijać się w kierunku południowym. Podczas odprawy oficerskiej o godz. 22.00 przekazał rozkaz o swojej decyzji mającej na celu demobilizację wojsk w rejonie Włodzimierza Woł., co spotkało się z zdecydowanym sprzeciwem większości oficerów. Z uwagi na powyższe rozwiązał Grupę „Włodzimierz”, żołnierzy zdemobilizował. Część baterii rozwiązano i działa zniszczono. Utworzone z chętnych do dalszej walki żołnierzy pododdziały płk. Tunguz-Zawiślaka podjęły nocą 18/19 września marsz w kierunku zachodnim, osiągając Horodło, lecz rozkazem gen. Smorawińskiego zostały zawrócone do Włodzimierza Woł. W koszarach WSPRA bataliony ochotnicze płk. Tunguz-Zawiślaka, podjęły walkę z otaczającymi je wojskami sowieckiej 36 Brygady Czołgów. Podjęte negocjacje przez gen. Smorawińskiego doprowadziły do wyjścia poza obszar obrony bez broni w kierunku zachodnim obrońców koszar, którzy rano 20 września zostali podstępnie wzięci do niewoli przez czołgistów sowieckich. Batalion ppłk. Klementowskiego wraz z baterią ppor. Tatarkowskiego odmówiły powrotu do Włodzimierza i pomaszerowały na zachód, gdzie dołączyły do XIX Brygady Piechoty płk. dypl.