Potem władze, w porozumieniu z prywatnymi właścicielami, wytypowały do zakwaterowania uchodźców, oprócz koszar, także młyn braci Grzybowskich, obiekt dawnej szkoły przy ul. Wolności, synagogę, miejską salę ćwiczeń i zabudowania strzelnicy. Dodatkowo 1500 osób rozlokowano w kwaterach prywatnych. W pierwszej dekadzie listopada 1938 odnotowano rozgęszczanie się kwater zbiorowych i przechodzenie do mieszkań prywatnych. Na początku grudnia 1938 w ośmiu punktach zbiorowego zakwaterowania przebywało 1160 Żydów, w tym 125 dzieci (20% ogółu zatrzymanych w Zbąszyniu). Pomoc lokalnej wspólnoty żydowskiej była minimalna z uwagi na jej szczupłość: 160 wyznawców, w tym 40 mających własne źródło utrzymania (w samym mieście zaledwie sześciu).

Od 30 października 1938 do miasta zaczęła docierać pomoc warszawskiego Ogólnego Komitetu Pomocy Uchodźcom Żydowskim z Niemiec – zaczęto wydawać chleb z masłem, dostarczono do koszar kotły do gotowania kawy i herbaty, a 1 listopada 1938 otwarto trzy kuchnie polowe, wydające regularne posiłki (trzy dziennie). Zbąszyń odwiedzili m.in. Emanuel Ringelblum i Izaak Giterman, który został kierownikiem oddziału Komitetu w Zbąszyniu. Działania komitetu z przychylnością przyjęły polskie władze lokalne. Działalność Komitetu zapobiegła wybuchowi potencjalnych epidemii.