prorok musi wędrować po Ziemi, szukając go. W Moskwie, w 1918 roku, miała to być pierwsza sztuka wystawiona przez Teatr Habima, obecnie narodowy teatr Izraela. W 1919 w „Der Sztumer Mesziech” („Niemy Mesjasz”) powrócił do podobnego tematu mesjanistycznych wątków w kolejnych sztukach o Simonie Bar-Kochbie, Salomonie Molcho i Sabataju Cwi.

Jego twórczość przybrała nowy obrót dzięki wysoce alegorycznemu „Di Bergsztajger”(„Wspinacze górscy”, 1912); w którym „góra”, o której mowa, to samo życie.

W okresie międzywojennym napisał liczne sztuki, głównie na tematy biblijne, ale nadal angażował się w wiele swoich wcześniejszych tematów. Na przykład „King David and His Wives” (1923?) patrzy na biblijnego Dawida w różnych momentach jego życia: dumny, naiwnie idealistyczny, pobożny młodzieniec; pewny siebie wojownik; nieco zblazowany monarcha; i wreszcie stary człowiek, który widząc swoją młodzieńczą chwałę odzwierciedloną w pięknej Abiszag, postanawia nie żenić się z nią, aby móc nadal widzieć to wyidealizowane odbicie.