W skałach rzeczonej formacji znajdywano wcześniej małże, małżoraczki, ramienionogi i amonity. Tym razem odkryto skamieniałości plezjozaura. Silva sfotografował je, a następnie powiadomił swego przyjaciela nazwiskiem Vitor Teixeira. Tenże przystąpił do wydobycia okazu z młotkiem i dłutem. Pierwsze pozostałości przekazano w 2017 Museu da Lourinhã, kolejne w 2019 w postaci trzech bloków i dodatkowych szczątków. Muzeum kontynuowało preparatykę. Użyto roztworu Paraloid B-72 w acetonie. Znalezione szczątki obejmowały zarówno szkielet osiowy, jak i kości kończyn, w tym obręczy.
Budowa thumb|left|Znalezione kości, rycina z pracy Puértolas-Pascual i innych z 2021 Puértolas-Pascual i inni (2021) zaliczyli do cech diagnostycznych: skierowany do tyłu i grzbietowo zaokrąglony na końcu wyrostek kolczysty pierwszego z kręgów piersiowych, poziomo ułożone wyrostki poprzeczne środkowych kręgów grzbietowych, prosty koniec proksymalny kości ramiennej, na brzusznej stronie której przebiega w kierunku przednio-tylnym między powierzchniami epipodialnymi płytkie, acz długie wyżłobienie, prosty brzeg preaksjalny kości promieniowej, kość biodrową prawie okrągłą w przekroju trzonu i prawie równym w wymiarze przednio-tylnym wyrostkiem na jej płytce grzbietowej, przedni brzeg jej talerza zaokrąglony, wypukły, niezbyt szeroki z dobrze rozwiniętą