powierzchnią stawową kulszową tejże kości.
Znalezisko liczyło 22 kręgi, w tym 1 szyjny, 4 piersiowe i 17 grzbietowych, przy czym ostatni z nich mógł być właściwie pierwszym krzyżowym. Puértolas-Pascual i inni (2021) opisują je jako prawie platyceliczne. Łuki kręgowe mają przyrośnięte do trzonów. Kręg szyjny o trzonie szerszym niż wyższym czy długim, widziany z dołu o kształcie nieco klepsydrowatym, ma powierzchnie stawowe dla żeber szyjnych na powierzchni brzuszno-bocznej. Jego diapofyzy są zrośnięte z parapofyzami. Widoczny zrośnięty szew między łukiem a trzonem tego kręgu wskazuje, że holotypowy osobnik był już dorosły, ale jeszcze młody. Kręgi piersiowe cechują się głębokimi powierzchniami stawowymi dla żeber, kontaktującymi się bądź nawet przerwanymi szwem neuro-centralnym o kształcie litery V. Powierzchnie te leżą poniżej kanału kręgowego. Wyrostek kolczysty pierwszego z tych kręgów ustępuje wielkością wyrostkom kolejnych, jego koniuszek jest zgięty przednio-brzusznie. Wyrostki te jednak ogólnie zginają się go tyłu. Wyrostek trzeciego kręgu kreatorzy rodzaju porównują do płetwy rekina, jako że przedni brzeg ma wypukły, a tylny prawie prosty. Kręgi grzbietowe cechują się dobrze rozwiniętymi diapofyzami, wyrostek boczny przebiegu poziomo w bok, przy czym w kręgach proksymalnych dłuższy jest niż w dalszych.