O ile w poprzednim roku dominowały rejsy wzdłuż osi południe-północ, o tyle w 1943 roku równie często odbywały się rejsy wzdłuż osi wschód-zachód, tj. między poszczególnymi wyspami Holenderskich Indii Wschodnich lub między Singapurem a Borneo.
Z ustaleń Michno wynika, że do końca 1943 roku Japończycy przetransportowali drogą morską 23 343 jeńców, wykorzystując w tym celu 41 „piekielnych statków”. Średni czas rejsu wynosił 9,8 dnia. Zmarło lub zginęło 964 jeńców, a więc 4,1%.
1944–1945 W ostatnim okresie wojny można było zaobserwować tendencję do przenoszenia jeńców – przede wszystkim oficerów oraz żołnierzy dysponujących umiejętnościami technicznymi – na Wyspy Japońskie lub do posiadłości położonych bliżej metropolii.
W 1944 roku trzy duże kontyngenty jeńców wysłano w konwojach z Singapuru do Japonii, za każdym razem wykorzystując od dwóch do pięciu statków. Wiele „piekielnych statków” wypłynęło również z Filipin, kierując się na Wyspy Japońskie lub na Formozę. Ewakuowano nimi zdecydowaną większość jeńców, którzy przebywali jeszcze na archipelagu. W konsekwencji wojska gen. Douglasa MacArthura uwolniły z tamtejszych obozów tylko około 1,3 tys. jeńców.