W okresie największego nasilenia działalności propagandowej (lipiec–wrzesień 1920) wychodziły gazety: „Wesoły Wojak”, „Gazeta Polowa”, „Ochotnik” i szereg jednodniówek. Z redakcjami piszącymi dla wojska współpracowało grono wybitnych pisarzy, publicystów, artystów i aktorów. Byli to między innymi: Stefan Żeromski, Emil Zegadłowicz, Kornel Makuszyński, Artur Oppman, Adam Grzymała-Siedlecki, Arnold Szyfman, Ludwik Sosnowski-Solski, Karol Adwentowicz. W tym okresie zrezygnowano z niemal wszystkich innych form oddziaływań wychowawczych na rzecz umacnianie morale żołnierza za pomocą metod propagandowo-agitacyjnych. Stosowali je też dowódcy wszystkich szczebli, a także przedstawiciele władz państwowych, intelektualiści, ludzie nauki i kultury. Najczęściej stosowaną w tym czasie metodą propagandową były ich wyjazdy bezpośrednio na linię frontu. Od 29 lipca do 19 września zorganizowano 137 koncertów w koszarach i szpitalach żołnierskich. Bezpłatnie przygotowano także repertuar dla objazdowych teatrów żołnierskich. Utworzono dwie teatralne czołówki dające koncerty w warunkach polowych bezpośrednio w strefie frontowej. Czołówka nr 1 kierowana była przez Józefa Cornobisa, a nr 2 przez Wacława Julicza.