ostatecznie derogowała ona formalnie obowiązujące ustawy dezamortyzacyjneManuel Redero San Román, María Dolores de la Calle Velasco (red.), Castilla y León en la Historia Contemporánea, Salamanca 2008, , s. 185..
Istotą większości aktów prawnych określających zasady dezamortyzacji było wywłaszczenie dotychczasowych właścicieli lub instytucji bezterminowo użytkujących grunty; w niektórych przypadkach przejmowano mienie po zlikwidowanych podmiotach prawnych, np. po skasowanym zakonie jezuitów. O ile regulacje ery późnego absolutyzmu przewidywały odszkodowanie zbliżone do wartości gruntu, o tyle potem, zwłaszcza w czasie tzw. Trienno Liberal i okresie izabelińskim, odszkodowania miały wymiar symboliczny, oscylujący wokół 3%Manuel Valverde Villa, El origen del crédito territorial en España en el Siglo XIX, Barcelona 2021, , s. 62.. Przejmowane tereny przechodziły na własność państwa; początkowo była to tzw. Caja de Amortización, a potem bezpośrednio skarb koronnyFélix María Martín Antoniano, Understanding the process of «disentailment» implemented by the Liberal regime in Spain, [w:] La Esperanza 09.11.2021.. Następnie królewscy geodeci dzielili przejęte tereny na mniejsze działki; skala fragmentacji wahała się w zależności od rejonu kraju, klasy gruntów i rodzaju terenu.