W okresie napoleońskim wydano dekrety z 17 czerwca 1812 i 13 września 1813, derogowane w okresie restauracji Ferdynanda VII, a następnie przywrócone i uzupełnione 9 sierpnia 1820 i 1 października 1820Manuel Gesteiro Araujo, Desamortización y devolución de bienes durante el Trienio Liberal; Cuenca, [:] Espacio, Tiempo y Forma V/ 15 (2002), s. 99.. Jednak podstawę masowego procesu dezamortyzacyjnego stanowi królewski dekret z 19 lutego 1836 oraz ustawa z 29 lipca 1837, obie opracowane przez ; zostały one uzupełnione przez ustawę z 2 września 1841, prawdopodobnie autorstwa Espartero. Nowe ramy procesowi nadała tzw. Ley Madóz z 1 maja 1855 rokuGesteiro Araujo 2002, s. 13–15.. W drugiej połowie XIX wieku wydawano już tylko akty prawne niższego rzędu, uszczegóławiające istniejącą infrastrukturę prawną lub reklasyfikujące określone tereny, zwłaszcza tzw. Catálogo de Montes z roku 1896. Za koniec dezamortyzacji uznaje się tzw. Estatuto Municipal, czyli ustawę regulującą ustrój samorządowy Hiszpanii, opracowaną przez Calvo Sotelo i wydaną w roku 1924;