W dobie Wiosny Ludów w 1848 roku i Komuny Paryskiej w 1871 roku grupy reakcyjne oskarżyły żydowskich bankierów — szczególnie rodzinę Rothschildów — o wykorzystywanie wpływów finansowych do destabilizacji rządów i promowania rewolucyjnych zmian. Oskarżenia szły w parze z obawami, że niewybieralne elity sprawują kontrolę wykraczającą poza publiczną odpowiedzialność.
Finansiści są nadal uważani za podstawowy podmiot w aspekcie obaw związanych z formowaniem się tzw. głębokiego państwa. Banki centralne, Międzynarodowy Fundusz Walutowy i Światowe Forum Ekonomiczne są często krytykowane za kształtowanie globalnej polityki finansowej poza demokratycznym nadzorem.
Początek XX wieku był naznaczony politycznymi i społecznymi wstrząsami, podsycającymi obawy o istnienie ukrytych struktur władzy manipulujących sprawami rządowymi. Gdy państwa stawały w obliczu rewolucji, wojny czy kryzysów gospodarczych, przywódcy coraz częściej ostrzegali przed tajemniczymi elitami i wewnętrznymi spiskami, aby uzasadnić represje wobec opozycji politycznej i swobód obywatelskich.