Podczas gdy obawy o zakorzenione wpływy w urzędach, wojsku i instytucjach finansowych były czasami uzasadnione, rządy często wykorzystywały te obawy do konsolidacji władzy, tłumienia sprzeciwu i rozszerzania autorytarnej kontroli pod pozorem ochrony demokracji.

Jedna z najbardziej znanych narracji o głębokim państwie pojawiła się w odpowiedzi na rewolucję rosyjską w 1917 roku. Nagły upadek rządu tymczasowego i dojście bolszewików do władzy podsyciły spekulacje, że rewolucja została zorganizowana przez tajne siły, a nie była wynikiem napięć społecznych i ekonomicznych. Niektóre frakcje antybolszewickie promowały teorię spiskową o „żydobolszewikach”, która fałszywie twierdziła, że ​​żydowscy rewolucjoniści koordynowali powstanie w celu obalenia rządów narodowych. Teoria ta, choć powszechnie odrzucana, przyczyniła się do szerszego postrzegania ruchów komunistycznych jako części międzynarodowego głębokiego państwa, działającego poza publiczną kontrolą.