Jego pionierskie padania w PAN związane z polirybonukleotydami pozwoliły mu na zdobycie tytułu doktora w 1961 w Instytucie Biochemii i Biofizyki PAN w Warszawie oraz na staż podoktorski w laboratorium prof. Severo Ochoi de Albornoza w Zakładzie Biochemii Szkoły Medycznej Nowojorskiego Uniwersytetu w 1963. W 1964 po powrocie do Polski habilitował się, a następnie został docentem, kontynuując badania nad polirybonukleotydami.

W 1967 wyemigrował do USA, gdzie otrzymał stanowisko naukowe w laboratorium prof. Ochoi na Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie także wykładał, a w latach 1975–1979 pełnił również funkcję kierownika Zakładu Biochemii. Na Uniwersytecie Nowojorskim badał m.in.: badania wiązanie modelowych i wirusowych informacyjnych RNA do rybosomów bakteryjnych, zaangażował się w badania nad grupą heterogenicznych jądrowych białek (hnRNP), ponadto wyizolował i scharakteryzował wiele białek. Po przejściu na emeryturę i przeprowadzce do San Diego współpracował z córką Iloną Sarą Szer, profesor Uniwersytetu Kalifornijskiego. Wspólnie m.in. wyodrębnili białko 45-DEK.

Włodzimierz Szer był autorem około 160 publikacji naukowych.

Przed śmiercią podjął się publikacji wspomnień: Do naszych dzieci (2013) oraz Lata 60.