zapalenie błony śluzowej macicy.
Diagnostyka Rozpoznanie infekcji jest bardzo trudne i wymaga bardzo specjalistycznych i kosztownych badań. Obecnie stosunkowo niewiele jest w Polsce laboratoriów wykonujących badania na obecność chlamydii. Pełna diagnostyka zakażenia Chlamydia trachomatis najczęściej polega na oznaczeniu poziomu immunoglobulin IgM i IgG we krwi w laboratorium diagnostyki molekularnej, jak również stwierdzeniu obecności drobnoustrojów w wymazie pobranym z miejsca podejrzanego o ich bytowanie. Najczęściej wymaz pobiera się specjalną szczoteczką na pożywkę transportową, ze zmian na sromie, z szyjki macicy lub ujścia cewki moczowej.
Chlamydia wykrywane są:
w hodowli komórkowej – czułość wynosi około 80% (czasami uzyskuje się fałszywie ujemne wyniki badania, co jest spowodowane obumarciem komórek w czasie transportu); wymaga niskiej temperatury transportu; metodami immunofluorescencji bezpośredniej (DFA) – czułość wynosi około 80%; materiał utrwalony na szkiełku podstawowym ogląda się pod mikroskopem; metodą immunoenzymatyczną (EIA) – czułość wynosi około 90%;