Wyodrębnienie terminu nōmen substantīvum (rzeczownik) przeciwstawianego terminowi nōmen adiectīvum (przymiotnik) miało miejsce dopiero w średniowieczu.
Łacina jest językiem silnie fleksyjnym. Fleksja rzeczowników i przymiotników opiera się na następujących kategoriach: przypadek (cāsus) mianownik (nōminātīvus, nom.) dopełniacz (genitīvus, gen.) celownik (datīvus, dat.) biernik (accūsātīvus, acc.) ablatyw (ablātīvus, abl.) wołacz (vocātīvus, voc.) liczba (numerus) pojedyncza (singulāris, sg.) mnoga (plūrālis, pl.) rodzaj (genus) męski (masculīnum, m.) żeński (fēminīnum, f.) nijaki (neutrum, n.).
Odmiana przez 6 przypadków, 2 liczby i 3 rodzaje nazywana jest deklinacją. Prócz rzeczowników i przymiotników podlegają jej także zaimki i liczebniki. System deklinacyjny oparty jest na odpowiednich końcówkach dodawanych do tematu wyrazu.
Odmiana rzeczowników Wyróżnia się pięć deklinacji. Przynależność rzeczownika do danej deklinacji można najprościej poznać po końcówce dopełniacza liczby pojedynczej, dlatego podaje się ją w hasłach słownikowych po formie mianownika.