Ogólne zasady deklinacyjne są następujące: Wołacz jest równy mianownikowi z wyjątkiem rzeczowników i przymiotników II deklinacji zakończonych na –us (tj. rodzaju męskiego). W rodzaju nijakim mianownik, wołacz oraz biernik mają identyczną formę, a w liczbie mnogiej w tych przypadkach kończą się na –a. Celownik i ablatyw w liczbie mnogiej są sobie równe we wszystkich rodzajach gramatycznych i typach deklinacji.
Deklinacja I Rzeczowniki I deklinacji w mianowniku l. poj. zakończone są na –a, a w dopełniaczu na –ae. Są one rodzaju żeńskiego oprócz tych, które oznaczają mężczyzn (np. scrība ‘pisarz’, poēta ‘poeta‘, convīva ‘gość’). Rzeczowniki należące do tej deklinacji, które oznaczają osoby płci żeńskiej, mające jednocześnie swoje odpowiedniki płci męskiej w deklinacji II, mogą w celowniku i ablatywie l. mn. przyjmować specjalną końcówkę –ābus, aby uniknąć niejednoznaczności, np. deīs et deābus (= deīs deābusque) ‘bogom i boginiom’.