okaz zebrany w październik 1898 roku przez Charlesa Hose’a.

Przeprowadzono badanie nad osobnikami muzealnymi, zbadano czaszki oraz kończyny okazów. Okazało się, że większość podgatunków T. tana nie jest morfotycznie odmienna. Co więcej, okazy z Borneo osiągają większe rozmiary niż podgatunki pobliskich, mniejszych wysp. Oznacza to, że teoria Fostera, mówiąca że małe organizmy (<5 kg) z małych wysp mają przeciętnie większą masę ciała niż ich gatunkowe odpowiedniki z większych wysp, nie ma zastosowania do tupai. Podobnie jest w przypadku T. glis.

Filogeneza Li i Ni w 2016 opublikowali wyniki analizy filogenetycznej, w której przeanalizowali 1199 cech morfologicznych i 658 molekularnych gatunków jeżokształtnych, naczelnych, tupai, latawców i innych małych ssaków owadożernych lasów. Okazuje się, że T. tana to takson siostrzany co do tupai pomalowanej (T. picta), natomiast same tupajowate (Tupaiidae) to grupa siostrzana co do plezjadapidów (Plesiadapiformes), naczelnych (Primates) oraz latawców (Dermoptera). W efekcie naukowcy uzyskali następujący kladogram: