Po przejęciu zarządu przez gestapo w listopadzie 1941 powrócił z żoną do Gwoźnicy Dolnej i pracował na roli w gospodarstwach rodziców i brata. 4 kwietnia 1943 urodziła się tam jego najstarsza córka Wanda. Brał udział w tajnym nauczaniu, przygotowując Mieczysława Marcinkowskiego (w 1944 dowódcę dywersji bojowej Placówki AK Niebylec) i jego starszego brata Henryka do konspiracyjnej matury, złożonej w 1943 przed komisją „Kuźnicy”, agendy oświatowej Inspektoratu AK Rzeszów. Według relacji związanego z Batalionami Chłopskimi pisarza Andrzeja Urbana odmówił natomiast w 1943 tajnego nauczania w siódmej klasie szkoły powszechnej w Lutczy.
Przebywając w Gwoźnicy Dolnej korespondował z młodymi krakowskimi literatami Adamem Włodkiem i Kornelem Filipowiczem, entuzjastami jego twórczości. Pod koniec 1943 ukazał się konspiracyjnie w Krakowie pod pseudonimem Julian Wgłąbleski tom jego wierszy zatytułowany Póki my żyjemy, przepisany własnoręcznie przez autora w 10 egzemplarzach, z okładką projektu Marii Jaremianki (żony Filipowicza). To rękopiśmienne wydanie stało się impulsem dla „uczniów duchowych” poety, Włodka i Tadeusza Jęczalika, do uruchomienia na bazie maszynopisów dwudziestotomowej serii wydawniczej znanej później jako „Biblioteka Poetycka Krakowa” (luty 1944–styczeń 1945).