Ponieważ młyn w 1284 roku już funkcjonował, musiał więc być zbudowany wcześniej. Wiadomo, że w 1261 roku miasto uległo całkowitemu zniszczeniu i wyludnieniu podczas II powstania pruskiego i zaczęto je odbudowywać dopiero w 1273 roku, zatem rok 1273 można przyjąć za najwcześniejszy, w którym młyn mógłby powstać. W Kronice Ziem Pruskich niemiecki kronikarz Piotr z Dusburga pisze o „pewnym młynie” („quodam molendino”), który płacił biskupowi Henrykowi Flemingowi jedną grzywnę z tytułu rocznych dochodów po objęciu biskupstwa warmińskiego w 1278 roku. Toteż za przedział czasowy powstania młyna można przyjąć lata 1273–1278.
W 1294 roku został wydany przywilej dla młyna położonego nad russa aqua, czyli Czerwonym Rowem, w pobliżu Braniewa. Przywilej wystawiono w związku z reorganizacją osadnictwa na Warmii po zniszczeniach dokonanych przez najazdy i zniszczenia Prusów, kiedy odbudowując miasto, zbudowano też młyn, niezbędny do mielenia zboża na potrzeby Braniewa. W tymże przywileju zapisano, iż Arnold i Albert otrzymali młyn wraz okolicznymi terenami, a także prawo do dziedziczenia młyna wraz z otrzymaną ziemią. Za to winni byli płacić biskupowi na dzień św. Marcina czynsz w wysokości jednej grzywny.