Wśród roślin, których nektarem żywią się nektarniki epoletowe, odnotowano następujące: w Afryce: ślazowate (Malvaceae); figowiec (Ficus); daktylowiec właściwy (Phoenix dactylifera); szałwia (Sylvia); Stereospermum (bignoniowate); głożyna cierń Chrystusa (Ziziphus spina-christi); niezidentyfikowane gązewnikowate (Loranthaceae). na Półwyspie Arabskim: Maerua crassifolia (kaparowate); Moringa peregrina (moringowate); jadłoszyn baziowaty (Prosopis julifloria); Anisotes trisulcus (akantowate); oleander pospolity (Nerium oleander); w obydwu miejscach: mleczara wyniosła (Calotropis procera); wianowłostka Delonix elata; aloes (Aloe), w tym aloes zwyczajny (A. vera); akacja (Acacia); kapary (Capparis), na Półwyspie Arabskim C. decidua i prawdopodobnie C. cartilaginea.
Ekologia i zachowanie Preferencje środowiskowe Nektarniki epoletowe zamieszkują suche cierniste zakrzewienia, wyschnięte koryta rzeczne z kwitnącymi roślinami, uprawy, ogrody, kamieniste zbocza i górskie lasy, a na Półwyspie Somalijskim – zadrzewienia niemal każdego typu. Były odnotowywane od poziomu morza do około 1975 m n.p.m. w Somalii (jednak głównie między 900 a 1250 m n.p.m.) i 1980 m n.p.m. w Etiopii, a w Kenii – między 400 a 1000 m n.p.m.