Odbiór Wystawienie obrazu w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w 1829 wywołało sprzeczne opinie. Część osób uznawała tło obrazu za najpiękniejsze niebo jakie widziało w życiu, doceniano siłę ekspresji i kolorystykę. Inni recenzenci krytykowali niejasny motyw dzieła, rozmyte kontury czy dobór barw, który według nich był bezzasadny i nie oddający rzeczywistości. Obraz przez jednego krytyka został prześmiewczo porównany do perskiego dywanu. Po śmierci malarza John Ruskin określił dzieło jako „centralny obraz kariery Turnera”. Praca rozpoczyna bardziej ekspresyjny kierunek malarstwa Turnera. Po Ulissesie obrazy artysty były malowane z większą swobodą, Turner odrzucił w nich skalę tonalną. Ulisses drwiący z Polifema rozpoczął serię pejzaży, z charakterystycznie załamującym się światłem, zaczerpniętym od Lorraina. Podobne środki artystyczne i wizję rzeczywistości można odnaleźć w kolejnych dziełach Turnera: Ostatnia droga Temeraire’a, Pożar Izby Lordów i Izby Gmin, Statek niewolniczy, Deszcz, para, szybkość.
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Malarstwo pejzażowe Kategoria:Obrazy Williama Turnera Kategoria:Obrazy w National Gallery w Londynie