W 1938 roku, pragnąc zaangażować się całkowicie w działalność społeczną, zrezygnował z pracy w szkolnictwie.

Pod koniec lat 30. Ringelblum był już pełnoetatowym pracownikiem „Jointu”. Pod koniec października 1938 kierował akcją pomocy dla blisko 6 tys. żydowskich uchodźców z Niemiec, którzy na skutek prześladowań ze strony władz III Rzeszy znaleźli się w obozach przejściowych pod Zbąszyniem. Przystąpił wówczas do opracowywania raportu na temat dyskryminacji Żydów w nazistowskich Niemczech, którego nie udało mu się jednak ukończyć przed wybuchem wojny.

Poglądy i zainteresowania badawcze Zainteresowania badawcze Ringelbluma koncentrowały się przede wszystkim wokół historii społecznej polskich Żydów. Był miłośnikiem języka jidysz, a także folkloru i historii żydowskich mas ludowych. Wierzył, że zachowanie pamięci historycznej będzie możliwe dzięki połączonemu wysiłkowi zawodowych historyków i zwykłych ludzi. Z tego powodu przywiązywał dużą wagę do badania folkloru, podań ludowych, prasy i publicystyki, a także zbierania korespondencji, pamiętników oraz ustnych bądź pisemnych relacji, których autorami byli przedstawiciele niższych lub średnich warstw społecznych. Był zwolennikiem materializmu historycznego.