Uważał, że ekonomiczna odrębność Żydów od otaczającego ich żywiołu polskiego była zasadniczym czynnikiem, który zapobiegł asymilacji. W przeciwieństwie do wielu marksistowskich historyków nie odmawiał jednak judaizmowi pewnej roli historycznej w przetrwaniu narodu żydowskiego. Krytycznie oceniał natomiast instytucję kahału oraz wiele judaistycznych tradycji, które jego zdaniem służyły jako narzędzie ucisku elit nad ubogimi masami żydowskimi.
Ringelblum sprzeciwiał się badaniu dziejów Żydów w oderwaniu od historii powszechnej. Będąc zakorzenionym w kulturze polskiej traktował dzieje Żydów jako integralny składnik historii Polski. Swoje prace pisał zarówno w jidysz, jak i w języku polskim. Był daleki od idealizowania kilkuset lat wzajemnych stosunków polsko-żydowskich, lecz sprzeciwiał się także postrzeganiu ich wyłącznie przez pryzmat antysemityzmu. Uważał, że konflikty i wzajemne uprzedzenia wynikają przede wszystkim z niewiedzy i braku obopólnego zainteresowania. Wierzył, że ów stan rzeczy może ulec zmianie dzięki upowszechnieniu wiedzy historycznej. Jako syjonista oraz zwolennik zachowania żydowskich tradycji, kultury i odrębności narodowej, niechętnie odnosił się jednak do tendencji asymilacyjnych panujących w niektórych kręgach żydowskich.