Dopiero w 1969 po demonstracji studenckiej zorganizowanej przez Ottokara Uhla udało się wywalczyć zachowanie dwóch budynków dworcowych na centralnym placu Karlsplatz. Dzięki temu, jak również wsparciu wiedeńskiego architekta prof. Günthera Feuersteina w tym samym roku zostały wpisane do rejestru zabytków. W 1977 r. obydwa pawilony musiały zostać nieco przesunięte w celu budowy metra i mieszczone półtora metra wyżej. Jednak jeszcze w 1975 władze miejskie budując na Schottenring, nową stację przesiadkową do U2 rozebrały oryginalny budynek stacyjny Ottona Wagnera. Gdy w 1976 r. włączono do sieci metra linie Wiental i nad Kanałem Dunajskim, większość stacji została w dużym stopniu zmodernizowana, a większość z nich całkowicie przebudowana. Zachowała się jednak większość estakad i wiaduktów kolejowych zbudowanych przez Wagnera – choć część z nich zmieniła swoje przeznaczenie. Tylko Schönbrunn i Stadtpark zachowały się w swoim pierwotnym stanie ze względu na sprzeciw konserwatora zabytków. Od 1978 zmienił się też status prawny stacji wybudowanych przez Ottona Wagnera – zostały one objęte ochroną jako obiekty zabytkowe.