Obecny kolor otrzymały dopiero po II wojnie światowej, kiedy ten odcień zieleni stał się standardowym kolorem dla maszyn. Po śmierci Ottona Wagnera w 1918 roku niezwykła architektura jego stacji kolejowych przez długi czas była traktowana jako element przestrzeni użytkowej, a nie jako dzieło sztuki. Ze względu jednak na ich publiczny charakter znajdowała się pod częściową ochroną. Jednak od 1934 oprócz całej linii podmiejskiej i stacji Alser Straße, Karlsplatz, Schönbrunn i Stadtpark dla pozostałej części zniesiono prawną ochronę. Budynki stacyjne w Braunschweiggasse, Heiligenstadt, Unter St. Veit-Baumgarten, Radetzkyplatz i Praterstern zostały później zniszczone lub poważnie uszkodzone w czasie II wojny światowej, ich pozostałości bądź rozebrano bądź odbudowano w nowej formie ze względu na koszty i niezrozumienia ich wartości jako obiektów architektonicznych. Z tych samych powodów przebudowano stację przy Westbahnhof w 1951, a w 1955 dwa drewniane budynki dworcowe na Schwedenplatz. Budynek stacyjny w Hietzing ustąpił miejsca nowemu mostowi im. Kennedy’ego w 1961 r., a szczególnie cenny architektonicznie budynek dworca Meidling-Hauptstrasse został rozebrany mimo protestów mieszkańców i architektów w sierpniu 1968 r., aby umożliwić budowę tam autostrady miejskiej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Wiedeńska kolej miejska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.