W latach 1940–1943 z podziemnym archiwum getta współpracowało ok. 50-60 osób (wliczając kopistów, maszynistki i innych pracowników technicznych). W gronie współpracowników Oneg Szabat znajdowały się osoby o rozmaitym wykształceniu, pochodzeniu społecznym, światopoglądzie, czy przekonaniach politycznych. Byli wśród nich zarówno przedstawiciele przedwojennej żydowskiej elity, jak i zubożali uchodźcy; zwolennicy radykalnej lewicy i osoby głęboko religijne; miłośnicy jidysz i zasymilowani Żydzi tworzący w języku polskim. Mimo tych różnic podziemne archiwum pozostawało zżytym kolektywem. Ringelblum wspominał:
W ciągu trzech lat działalności ścisłe kierownictwo Oneg Szabat podlegało personalnym rotacjom. Do grona jego członków należeli jednak przede wszystkim: Ringelblum, Hersz Wasser, Eliahu Gutkowski, Icchak Giterman, Menachem Mendel Kon, Jehoszua Rabinowicz, Szmuel Winter, Aleksander Landau, Eliezer Lipe Bloch, Daniel Guzik i Abraham Lewin.