Kiedy wybuchła I wojna światowa, Heyl przejęła kierownictwo programu żywnościowego w ramach ruchu kobiecego (Nationaler Frauendienst). W sierpniu 1914 uratowała obfite zbiory owoców z wielu małych prywatnych ogrodach w Berlinie, organizując ich przetwórstwo na dżemy. W 1915 była jedną z założycielek Związku Gospodyń Domowych Niemieckich. W 1916 organizowała wyżywienie ludności Berlina w formie jadłodajni. Była nazywana „Hindenburgiem kuchni”. Jej książka Das ABC der Küche była bezpłatnie rozpowszechniana. Pisała też teksty uświadamiające potrzeby żywieniowe w okresie wojny.
W 1920 została uhonorowana tytułem doktora honoris causa Wydziału Medycznego Uniwersytetu w Berlinie za zasługi dla nauki o żywieniu. Była pierwszą kobietą wyróżnioną tym tytułem.
Należała do umiarkowanego burżuazyjnego ruchu kobiecego. Blisko jej było do lewego skrzydła narodowych liberałów. W 1919 została członkinią rady Charlottenburga z ramienia Niemieckiej Partii Ludowej. W latach 1910–1920 Stowarzyszenie Kobiet (oddział Niemieckiego Towarzystwa Kolonialnego), którego była przewodniczącą, zwalczało małżeństwa między Niemcami a ludnością w koloniach. W duchu rasistowskim Heyl pisała o wysyłaniu do kolonii odpowiednich dziewcząt.