Z tego powodu kwasy sililowe są zalecanymi odczynnikami do tego typu reakcji.
Z utlenienia sililowodorków Alternatywny szlak otrzymywania silanoli wymaga utlenienia silanowodorków. Do tego celu stosuje się szeroki wachlarz utleniaczy, do których można zaliczyć: tlen atmosferyczny, peroksokwasy, dioksiran, nadmanganian potasu (dla silanów trudnoutlenialnych).
W obecności katalizatorów silany ulegają hydrolizie według równania:
Struktura i przykłady Długość wiązania Si–O standardowo wynosi 1,65 Å. W stanie stałym znaczący udział w stabilizacji struktur międzycząsteczkowych odgrywają wiązania wodorowe.
Zdecydowana większość silanolów posiada tylko jedną grupę hydroksylową, np. trimetylosilanol. Znanych jest jednak w tej rodzinie wiele związków polihydroksylowych takich jak silanodiole (np. difenylosilanodiol). W przypadku wielkocząsteczkowych substytuentów uzyskano też silanotriole.