Skupiła się na walce z prostytucją i handlem żywym towarem oraz sprawą dostępu kobiet do opieki medycznej i oświaty. Środki ze spadku przeznaczyła na utworzenie placówki, która oferowała pracującym kobietom obiady, żłobek i świetlicę. W 1896 podczas strajku robotników portowych w Hamburgu zorganizowała bezpłatny obiad dla strajkujących rodzin. W 1897 współtworzyła koedukacyjne liceum i założyła stowarzyszenia zawodowe dla pracownic komercyjnych i artystek scenicznych. Jako współzałożycielka ruchu abolicjonistycznego w Niemczech weszła w konflikt z prawem, protestując w Hamburgu przeciwko traktowaniu prostytutek i domagając się zniesienia restrykcji dotyczących prostytucji. Równolegle z Anną Pappritz w Berlinie założyła oddział Międzynarodowej Federacji Abolicjonistów (IAF) w Hamburgu (1898). Dążyła do zniesienia regulacji dotyczących prostytucji. Kłótnie Heymann z hamburską policją celną wywołały sensację. Zyskała miano szalonej kobiety. W 1898 założyła stowarzyszenia „Industria”, a w 1900 stowarzyszenia „Frauenwohl”.