Była aktywistką i patronką radykalnego burżuazyjnego ruchu kobiecego w Niemczech. Początkowo działała w Ogólnoniemieckim Stowarzyszeniu Kobiet (ADF), które istniało od 1865 i stanowiło centralny ośrodek burżuazyjnego ruchu kobiecego. Była członkinią zarządu lokalnego oddziału. Później przyłączyła do radykalnego ruchu kobiecego. W 1896 na konferencji kobiet w Berlinie poznała przyszłą partnerkę, Anitę Augspurg, która była absolwentka studiów prawniczych w Szwajcarii i feministką. W 1902 obie należały do grupy założycielskiej Niemieckiego Stowarzyszenia dla Praw Wyborczych Kobiet (Deutscher Verband für Frauenstimmrecht, DFV), który był pierwszą organizacją na rzecz prawa wyborczego kobiet w Niemczech. W 1904 zmieniono nazwę organizacji na Związek dla Praw Wyborczych Kobiet. W 1907 Heymann i Augspurg zaczęły wydawać „Czasopismo walki o prawo głosu dla kobiet”.
Około 1903 przekazała pracownikom zarząd towarzystw socjalnych w Hamburgu, które stworzyła. Planowała studia na uniwersytetach w Berlinie i Monachium. Uczęszczała na wykłady, ale nie ukończyła studiów.