Około 1905 przeniosła się do Bawarii, gdzie wraz z Anitą Augspurg pracowała we własnym gospodarstwie w dolinie rzeki Izary. Do ich otwartego domu zjeżdżały na odpoczynek ich przyjaciółki. Heymann była wegetarianką. Nigdy nie zdała prawa jazdy i wszędzie podróżowała z partnerką.
W 1908 krótko, wraz z partnerką, należała do Freisinnige Volkspartei. Zrezygnowała z udziału, bo czuła się zdominowana przez mężczyzn i nie traktowana po partnersku. Heymann wraz z partnerką i innymi działaczkami z Niemiec uczestniczyła w marszu protestacyjnym, który w czerwcu 1908 zgromadził w Londynie 750 000 sufrażystek. Była to największa demonstracja w Anglii wszech czasów. W 1912 Heymann i Augspurg zrezygnowały z przewodniczenia Niemieckiemu Stowarzyszeniu na rzecz Wyborów Kobiet. Działaczki kontynuowały kampanię na rzecz praw kobiet i w 1912 zorganizowały demonstrację w Monachium. W 1914 Heymann była członkinią i sekretarką radykalno-pacyfistycznej Bund für Frauenstimmrecht (Federacja na rzecz Praw Kobiet). W 1913 Heymann i Augspurg opuściły Niemiecki Związek Wyborów Kobiet, by założyć radykalną Niemiecką Ligę Sufrażystek (Deutscher Frauenstimmrechtsbund).