Heymann nigdy nie wstąpiła do partii, jednak sympatyzowała z socjaldemokracją i socjalistami. W czasie rewolucji w Niemczech na przełomie 1918 i 1919 była członkinią tymczasowej Rady Narodowej Bawarii. W 1919 startowała z listy Niezależnych Socjaldemokratów (USPD) jako bezpartyjna do Niemieckiego Zgromadzenia Narodowego, ale nie otrzymała wystarczającej liczby głosów. W latach 1919–1933 była wiceprzewodniczącą niemieckiej sekcji Międzynarodowej Ligi Kobiet na rzecz Pokoju i Wolności oraz współredaktorką (z partnerką) czasopism „Die Frau im Staat” i „Zeitschrift für Frauenstimmrecht”. W gazetach ukazywały się teksty pacyfistyczne, demokratyczne i feministyczne. Na przełomie 1929 i 1930 przewodniczyła międzynarodowej konferencji kobiet przeciwko opium i narkotykom.

W 1923, po puczu monachijskim, Heymann i Augspurg zażądały wydalenia Adolfa Hitlera z Niemiec. Na początku 1933 Heymann zorganizowała pokojowy wiec w Monachium przeciwko NSDAP. Kiedy Hitler przejął władzę, Heymann i Augspurg były na Majorce. Ponieważ jak wiele radykalnych feministek były zagrożone aresztowaniem i prześladowaniami, postanowiły nie wracać do kraju. Osiadły w Zurychu.