Zawodu jednak nie wykonywała.
Po śmierci Kurta Eisnera i upadku pierwszego demokratycznego rządu w 1919 Heymann i Augspurg żyły w odosobnieniu w Bawarii. W 1923, po puczu monachijskim, zażądały wydalenia Adolfa Hitlera z Niemiec. W kolejnych latach Augspurg była często atakowana przez nacjonalistów z powodu żydowskiego pochodzenia.
Kiedy Hitler przejął władzę, Heymann i Augspurg były na Majorce. Ponieważ jak wiele radykalnych feministek były zagrożone aresztowaniem i prześladowaniami, postanowiły nie wracać do kraju. Osiadły w Zurychu.
W 1934 jej majątek w Niemczech został skonfiskowany. Zaginęła biblioteka i wszystkie materiały dokumentujące pracę Heymann i Augspurg w krajowym i międzynarodowym ruchu kobiecym.
Kiedy w 1937 Anita Augspurg ciężko zachorowała, Lida Heymann wycofała się z życia polityczno-publicznego i opiekowała się partnerką jak pielęgniarka.
Razem spisały wspomnienia zatytułowane Erlebtes – Erschautes: Deutsche Frauen kämpfen für Freiheit, Recht und Frieden 1850–1940, wydane w 1941.
Po śmierci Heymann Anita Augspurg napisała do zaprzyjaźnionego z partnerką Paula Geheeba o uczuciu, które je łączyło przez 40 lat. Wcześniej nigdy otwarcie nie mówiły o swoim związku.