Następnie od października do grudnia uczestniczył w działaniach przeciwko białogwardyjskim wojskom Bermondta.
18 marca 1920 roku został mianowany oficerem do spraw specjalnych przy naczelnym dowódcy sił zbrojnych. 3 lipca zmienił nazwisko na Grigaliūnas-Glovackis. 23 sierpnia został dowódcą 2 Dywizji Piechoty. Był przeciwny planowanej przez wiceministra obrony narodowej i dowódcy wojsk lądowych plk. ltn. Kazysa Ladigę operacji sejneńsko-augustowskiej. Mimo to został odwołany ze stanowiska dowódcy dywizji 23 września po przegranej bitwie pod Sejnami i przeniesiony na stanowisko oficera do spraw specjalnych przy ministrze obrony narodowej. W okresie pomiędzy 23 stycznia 1924 a 30 października 1925 pełnił obowiązki tymczasowego szefa wydziału mobilizacji przy Sztabie Generalnym Sił Zbrojnych, po czym powrócił na poprzednie stanowisko w ministerstwie obrony narodowej. 13 sierpnia 1926 roku został przymusowo przeniesiony do rezerwy, a w listopadzie aresztowany za publikowanie radykalnie prawicowej gazety . Tuż po wojskowym zamachu stanu w grudniu 1926 roku został zwolniony z aresztu i już 24 grudnia ponownie wcielony do wojska na poprzednie stanowisko.