Jako termin techniczny w odniesieniu do części komedii słowo parabaza pojawiło się po raz pierwszy u Plutarcha, toteż, jeśli w istniejących do dziś tekstach komedii starogreckich termin ten pojawia się w metatekście, to jest to efektem ingerencji w utwór wydawców i tłumaczySylwester Dworacki, O parabazie..., s. 12..
Struktura
W swojej rozprawie doktorskiej Die Gliederung der altattischen Komödie Tadeusz Zieliński wyróżnił 7 składowych części parabazy. Pierwszą z nich jest kommation będące krótką pieśnią chóru. Po niej następuje parabaza właściwa inaczej zwana anapasitoi (nazwa pochodzi od częstego stosowania w tej części anapestów, choć nie było to ścisłą regułą). Część ta służyła poecie do obrony własnej osoby przed atakami rywali, wymierzania ataków przeciw nim oraz wygłaszaniu skierowanych do widowni pouczeń. Parabaza właściwa przechodzi następnie w pingos (gr. duszenie się) czyli pieśń zwyczajowo śpiewaną na jednym oddechu, podczas której ustami chóru autor zabiega o życzliwe przyjęcie jego sztuki.
Części 4-7 tworzyły razem tak zwaną parabazę