ponad 30 obrazów Bowienia uległo zniszczeniu w czasie wojny. Bez ważnych dokumentów, zwłaszcza bez wojskowej legitymacji, Bowien uciekł do Kreuzthal-Eisenbach w Allgäu (obecnie część Isny). Tam powstały jego wspomnienia z wojny Les heures perdus du Matin („Utracone godziny poranka”) i tam pomagał ukrywać francuskiego jeńca wojennego, któremu udało się uciec.
Po zakończeniu wojny Erwin Bowien wrócił do Solingen, a od 1950 roku mieszkał na przemian w Sollingen i w swoim rodzinnym mieście Weil nad Renem. Odbył również kolejne liczne podróże malarskie po Niemczech oraz do Szwajcarii, południowej Szwecji, Norwegii (tam nabył chatę „Bettina-Bo” na wyspie Alsten), Paryża, Algierii (z wizytą u Bettiny Heinen-Ayech), Finlandii, południowej Francji. W dniu 28 lipca 1970 roku ożenił się z Inken Strohmeyer, z domu Vogt. Erwin Bowien zmarł 3 grudnia 1972 roku w Weil nad Renem, gdzie został pochowanyBettina Heinen-Ayech i Ulrike Friedrichs: Erwin Bowien (1899-1972). Werkverzeichnis – Catalogue Raisonné – Werkoverzicht. Wyd. Bettina Heinen-Ayech. Wydawnictwo U-Form, Solingen 1999, , s. 10–26.Hans-Karl Pesch: Erwin Bowien. Wyd.: Bettina Heinen-Ayech i Towarzystwo Przyjaciół Erwina Bowiena T.z. Wydanie pierwsze. Solingen 1981 (niemiecki), s.