U mnie w zamku jest zimno, jest przeciąg, a w kilku łazienkach nie ma ciepłej wody”. Płacił przy tym roczną stałą opłatę w wysokości dzisiejszych 75 tysięcy euro za gwarancję dyspozycji pokoi dla jego gości w razie potrzeby. Do tej pory gościom monarchy oferowano nocleg w jednym z cesarskich pałaców i przede wszystkim mniej znaczący książęta nalegali na ścisłe przestrzeganie etykiety, lecz Wilhelm II starał się ich od tego odwodzić. Ponadto w czasach rządów cesarza wielu przedstawicieli szlachty sprzedawało swoje pałace zimowe i w okresie zimowym rezydowało w apartamentach hotelu Lorenza Adlona, zaś całe berlińskie ministerstwa wolały urządzać różne uroczystości w hotelowej Sali Cesarskiej niż w salach balowych własnych siedzib.

Hotel Adlon był „terytorium neutralnym”: przedstawiciele wszystkich narodów i stronnictw mogli bez przeszkód się w nim spotykać i dyskutować. Jego międzynarodową klientelę stanowili głównie mężowie stanu, dyplomaci, magnaci biznesowi i artyści. W hotelu odbywały się ważne konferencje, wystawne bankiety i wesela. Mieszkali w nim rosyjski car Mikołaj II i maharadża (dawnego księstwa na terenie obecnych Indii), niemieccy politycy Walther Rathenau i Gustav Stresemann toczyli rozmowy przy herbacie, a amerykańscy przemysłowcy Henry Ford i John D. Rockefeller prowadzili negocjacje biznesowe i odpoczywali.